ความรู้เท่าหางอึ่ง ดั้นนน..ทะลึ่ง!! อยากจะเขียน (1)

ตอนที่ 1 เรื่องเล่าจากเด็กอนุบาล



สาวน้อยหน้ามน คนกรุงเทพฯ แต๊ๆๆ
ออกจากบ้านเพื่อแสวงหาบางอย่างที่ขาดหายไปในชีวิต
( ความจริง ... ตกงาน ตะหาก ไม่มีอะไรทำ ไปวัดดีฝ่า วุ้ย! )

ร๊อ รอ รอ.. โอ๊ยจะบ้าตาย คิวรถตู้ ต้องรอกว่าสองชั่วโมง
และระยะเวลาในการเดินทาง เกือบสามชั่วโมง

โอวววว พระเจ้าจอร์จ ... กว่าจะถึงอุทัยธานี เกือบสี่โมง
ทำไมช่างใช้เวลายาวนานขนาดน้านนนน???

... เอ เอาไงดี เราไปขึ้นรถเมล์ที่หมอชิตดีมั้ย รำพึงในใจ
แต่ปากก้อไวเท่าความคิด

“พี่ๆ รถที่หมอชิตมีมั้ย ”

เอาล่ะสิ ตู ไม่น่าถามคนขายตั๋วเล้ย
พี่แกเงยหน้ามามองตาเขียวปั๊ด แถมหยิ่ง ..ไม่ตอบอะไรเลย
ก้อแหง๋ล่ะ ... กรูขายตั๋ว รถตู้นี่หว่า ... ใครจะยอมเสียลูกค้าเน๊อะ

เออ .. เอาวะ ยังไงก้อมาแล้ว รอก็ได้

สองชั่วโมงก็สองชั่วโมงซี้ รอแค่นี้ ไม่ตายหรอก
เราจะไม่ยอมให้อุปสรรคใดใดมาขัดขวางการไปวัดครั้งนี้
สู้ว้อยยยยยย!!

เดชะบุญ ... คงเพราะกรรมดีที่ทำไว้ ได้ขึ้นรถตอนเที่ยงกว่าๆ
เย้ ... มาถึงอุทัย ก่อนบ่ายสามโมงอีก

“พี่คะๆ รถไปวัดท่าซุงนี่ต้องไปขึ้นที่ไหนคะ”
เราเอ่ยถามคนขับรถตู้ในระหว่างที่รอรับกระเป๋า

“อ๋อ เดี๋ยวน้องข้ามถนนไปรถฝั่งโน้น รถที่เขียนว่ารอบเมืองน่ะ”
“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” เราหันไปทางซ้าย ก็เจอกับร้านขายข้าวแกง
พลันท้องก้อร้อง โธ่! ก็ข้าวเที่ยงน่ะ ได้กินซะที่ไหน

“เอาล่ะ.. ไปวัด ไม่ได้กินแน่ เพราะเค้าต้องถือศีล 8 แน่ๆ
จัดการไปก่อนแล้วกัน” แน๊... รู้ซะอีกนะ ว่าจะไม่มีข้าวเย็น

“พี่คะ รถไปวัดท่าซุง แบบไหนคะ ถ้ามาแล้วช่วยบอกด้วย”
ฉันถามกับแม่ค้าขายข้าวแกง

“รถคันสีส้มจ้ะ สีส้มออกแดงๆ คันสีเหลือง ไม่ใช่ มันเป็นรถรอบเมือง”

เอ๊ะ! เมื่อกี้ พี่รถตู้ บอกว่า รถรอบเมือง เอาไงหว่า

“เดี๋ยวถ้ารถมา จะบอกให้นะ”
ค่า ...

เรานึกขอบคุณในความเอื้ออาทรของคนแถวนี้

“อ่า .. นั่นไงๆ มาแล้ว แต่น้องต้องรอให้รถมาจากทางโน้นนะ
คันนี้ ไม่ใช่”

เรามองตามรถไป ... โอ แม่เจ้า ... นั่นมัน





มัน มัน ....................................... มันเป็นรถสีฟ้า


เหวยๆๆ ตกลงแล้ว ในที่สุด ... มันไม่ใช่ รถสีเหลือง ไม่ใช่ รถสีส้ม
แต่มันเป็น ...รถสีฟ้า ...

เฮ้อ!! จะไปถึงวัด มั้ยเนี่ย ตรู



ระหว่างการเดินทางที่ใกล้จะถึงจุดสิ้นสุด
ในรถมีผู้ร่วมชะตากรรมเดินทาง ประมาณเกือบสิบคน
โดยผู้โดยสารสองคนสุดท้าย คือ คุณป้า กะฝาละมี
ที่หอบเอากระบุง ตะกร้า ถุงขึ้นมามากมาย
นัยว่า เพิ่งเสร็จจากการค้าขายที่ตลาด

แล้วตลาดนัดเล็กก็ดำเนินขึ้นบนรถโดยสารสีฟ้าคันใหญ่นี้
“ข้าวเม่า ถุงเท่าไหร่” หญิงวัยกลางคน ที่นั่งฝั่งตรงข้าม เอ่ยขึ้น
คุณป้าฟันดำ สวมวิญญาณแม่ค้าทันที
“ถุงละ ยี่สิบจ้า” ฯลฯ

เรานั่งฟังบทสนทนาระหว่างแม่ค้ากะลูกค้า ไปเรื่อยๆ
พลางนึกในใจว่า สังคมชนบทมันดีอย่างนี้นี่เอง
คนทุกคนพูดคุยกันได้อย่างสนิทใจ แม้ไม่รู้จักกัน

ไม่เหมือนสังคมเมือง...
ถ้านั่งอยู่บนรถเมล์ ก็คงจะไม่มีใครคุยกับใคร ถ้าไม่รู้จัก

รถแล่นมาเกือบถึงที่หมายแล้ว
เรามองออกไปเห็นรั้วกำแพงวัดเริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ

แต่เอ! ... เราจะลงตรงไหนหว่า
จำได้ว่า เมื่อครั้งที่มาเยือนแค่แวะพักเที่ยวนั้น
วัดท่าซุงเป็นวัดที่มีอาณาบริเวณกว้างใหญ่มาก

อืม...ขอน้ำใจจากคุณป้าฟันดำ ก็แล้วกัน

“ป้าคะ หนูจะมาปฏิบัติที่วัด ต้องลงตรงไหนคะ ตรงนี้หรือเปล่า”

ฉันถามเมื่อรถแล่นมาถึงทางเข้าวิหารแก้ว 100 เมตร
ป้าแกยิ้มแฉ่งอวดฟันดำดำ

“ยังลูก ตรงนี้ ยัง... ถ้าลงตรงนี้ เดินไกล เดี๋ยวป้าบอกให้”
ถึงป้าจะฟันดำ แต่ใจ ป้าไม่ดำเลย

แล้วรถก็แล่นมาจอดแถวๆ ที่เป็นร้านค้าขายของที่ระลึกต่างๆ
คุณป้าก็นำเหรียญมาเคาะกับราวเหล็กข้างหลัง
ความจริงรถมันจอดก่อนที่จะเคาะซะอีก!

“ขอบคุณค่ะ ขอโทษนะคะ ขอข้ามของป้าหน่อย”

“จ้า ไม่เป็นไร๊ ข้ามเลย ข้ามเลย ของป้ามันเยอะ”

เมื่อลงรถมา ก้อเหลียวซ้ายแลขวา ว่าจะไปตรงไหนดี
ในขณะที่คุณป้าฟันดำ ก็ตะโกนทักทายแม่ค้าแถวนั้น อย่างออกรสออกชาติ

นี่ล่ะ ... เรามองตามบริเวณที่คุ้นเคย
เราเคยมาที่นี่ ลองเข้าไปทางนี้ดีกว่า

บริเวณตึกรับแขก มีผู้คนบางตา
เราเข้าไปกราบรูปเหมือนหลวงพ่อ
(เราว่า หลวงพ่อที่ตึกรับแขกเนี่ย เหมือนมีชีวิตจริงๆ เลย คนปั้นเก่งจัง)

นั่งชื่นชมบารมีอยู่สักพัก
“เอ่อ ขอโทษค่ะ จะมาปฏิบัติธรรมต้องทำอย่างไรบ้างคะ”

เรายื่นหน้าเข้าไปถามพระรูปหนึ่งที่ช่องจำหน่ายวัตถุมงคล

“โยม ต้องไปติดต่อที่ศาลานวราช รีบไปเลย ปิดสี่โมง”

จ๊ากกกกกกกกกกกก ... นี่มันเวลา บ่ายสามสี่สิบห้า

“อยู่ตรงไหนคะ” ...ไอ้ชื่อเรียกศาลาน่ะลืมไปแล้ว เฮ้อ ความจำสั้น
“โยมออกไปข้างหน้านะ อยู่ตรงหอนาฬิกาน่ะ”
“ขอบคุณค่ะ หลวงพี่”

หลังจากนั้น เราก็วิ่งอ้าวออกมา พอมาถึงหน้าถนน ที่ลงรถเมื่อกี้
ก็ได้สติ ... เอ ฝั่งโน้น มีหลายทาง แล้วมันตรงไหนอ่ะ

พออ่านป้าย

บริเวณ....ศาลา 12 ไร่ ,ศาลา 25 ไร่...
เอ ใช่ทางไหมน๊า มองเข้าไปก็เป็นกำแพงสีเหลืองสุดลูกหูลูกตา



“น้องจะเข้าไปไหมคะ เดี๋ยวติดรถพี่เข้าไปก็ได้ เดินเข้าไปมันไกล เดี๋ยวรถตู้พี่มา”
เสียงคุณพี่ผู้หญิงคนนึงที่ยืนอยู่หน้าปากทางเข้าพร้อมกับลูกชายหญิง ร้องบอกเรา

“คือหนูมาปฏิบัติธรรมค่ะ ยังไม่รู้ว่าต้องไปติดต่อตรงไหน
ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวขอไปดูทางโน้นก่อน” เรายกมือไหว้ขอบคุณความมีน้ำใจ

ในขณะเดียวกันนั้น แม่ชีท่านหนึ่งขี่จักรยานผ่านหน้า กำลังจะเลี้ยวเข้าพอดี

เราก็รีบรี่เข้าไปถาม “แม่ชี ค๊า”

บังเอิ๊ญญญญ... ตรงนั้นเป็นทางลาดลง
คุณแม่ชีคงตกใจด้วย รถที่มาด้วยความเร็วสูงประกอบกับทางลาด

หยุดไม่ทัน!!!

แม่ชีหันเหลียวมา แล้วโบกมือเป็นเชิงว่า ขอโทษอีหนูเอ๊ย...เบรคไม่อยู่จริงๆ

โธ่ ... แล้วเราจะไปถามใครล่ะเนี่ย ใกล้สี่โมงแล้วด้วย
เอาวะ! เสี่ยงดวง ไปทางนี้ล่ะ
เราเดินเลียบไปทางโบสถ์

ในที่สุด ... เย้ นั่นไง เห็นแล้ว ป้ายที่เขียนว่า
ติดต่อที่พักผู้มาปฏิบัติธรรม

เฮ้อ ... โล่งอก อีกห้านาทีจะสี่โมง
เกือบได้นอนนอกวัดแล้วสิ ตรู...

เมื่อติดต่อแลกบัตรประชาชนและรับกุญแจห้องมาแล้ว
เราก็เดินมุ่งไปยังห้องที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ข้างโบสถ์

ที่พักของเราเป็นอาคารคล้ายทาวน์เฮ้าท์ มีสองชั้น ติดมุ้งลวด

ขณะที่กำลังเดินหาห้อง ก็ได้พบกับคุณแม่ชีที่ขี่จักรยานเมื่อกี้
“แม่หยุดไม่ทัน เป็นไงเรียบร้อยมั้ย”

ท่านคงมองเห็นกุญแจในมือเรา
“เรียบร้อยค่ะ ต้องขอโทษคุณแม่ชีด้วย
หนูเรียกระยะกระชั้นชิดไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรๆ อ๋อ ได้อยู่ห้องนี้เหรอ ...ดีๆ แม่ชีท่านใจดี”
คุณแม่ชีท่านทิ้งท้ายไว้ ก่อนจากไป

เราเข้ามาที่ห้องก็ได้พบกับคุณแม่ชีอีกท่าน กำลังลงบันไดมา

“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีจ้ะ เพิ่งมาเหรอ ขึ้นชั้นบนไหวมั้ย นั่นหมอน เสื่อ ผ้าห่มในตู้”

คุณแม่ชี ช่างใจดีจริงๆ ...........ถูกชะตาๆ

“เดี๋ยว อาบน้ำอาบท่าแล้วจะได้ไปทำวัตรเย็นด้วยกัน”

และแล้วปฏิบัติเกาะติดของข้าพเจ้าก็เริ่มขึ้น
ตั้งใจว่า ขอยึดคุณแม่ชีท่านนี้ ไว้เป็นหลักก่อน

ไอ้...ทำวัตรเย็นนี่มันเป็นยังไงก็ไม่รู้
ต้องไปกวาดลานวัดหรือเปล่า

อืมม์ ... เดินตามหลังผู้ใหญ่ หมาไม่กัด (หมาเยอะมากๆๆๆ)
ไปเถอะ เดี๋ยวก็รู้เอง

เอ ... คุณแม่ชีบอกว่า ต้องไปที่วิหารแก้ว 100 เมตร
ดีใจจัง เราชอบที่นั่นมากเลย ...สวย
เย้ ... ได้ขึ้นรถรางด้วย สนุกจริงๆ

พอไปถึงที่วิหาร คุณแม่ชีแนะนำให้ไปหยิบหนังสือสวดมนต์จากในกล่อง
และเราก้อเริ่มสวดตามหลวงพ่อ

สวดผิดๆ ถูกๆ เลยต้องสวดเบาไว้ก่อน อิอิ
หลังสวดมนต์ ก็นั่งฟังหลวงพ่อเทศน์

เฮ้อ! มีความสุขจริง มาเข้าวัด มันดีอย่างนี้นี่เอง

เมื่อเสร็จจากการทำวัตรเย็น (ที่ไม่ต้องกวาดลานวัด)
เราก็นั่งรถรางกลับที่พัก

เออ... ไม่ใช่ ต้องบอกว่า ยืน

เพราะด้วยความอ่อนเยาว์ของใบหน้า และอายุ
จึงต้องสละที่นั่งให้ผู้อาวุโสกว่า

เมื่อมาถึงห้องพัก และตั้งแต่นี้ ต่อไป
ชีวิตเรา... จะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล

1 Response to "ความรู้เท่าหางอึ่ง ดั้นนน..ทะลึ่ง!! อยากจะเขียน (1)"

30 มีนาคม 2552 เวลา 11:13
ชิวิมมันก็มีเท่านี้ ใครเห็นก่อน ย่อมถือได้ว่าท่านได้เดินทางมาสู่ความสุขอันแท้จริง ซึ่งใช่ว่า ความสุขนี้ทุกคนจะมองเห็น เพราะมันมองด้วยตาเนื้อไม่ได้ แต่ต้องใช้จิตมอง หากจิตท่านเป็นสุข ทุกสิ่งบนโลกนี้ ท่านจะรู้ได้ทันทีว่า ไม่จีรังและยั่งยืน เท่ากับความสุขที่ได้มาจากการสุขที่ ดวงจิต ท่านเอย

แสดงความคิดเห็น